Wincenty Reklewski, Karol Parczewski, Brodziński cz2

Obowiązki profesora na Wydziale Nauk i Sztuk Pięknych UW wykonywał Brodziński do powstania listopadowego. Wykładał literaturę polską, stylistykę, estetykę i wymowę. Jego prelekcje cieszyły się niegasnącą popularnością, nie tylko ze względu na swoją treść, ale również dzięki podejściu Brodzińskiego, który był wyjątkowo serdecznym człowiekiem, rozumiejącym trudności studentów.
Powstanie było dla niego dużym przeżyciem. Ze łzami w oczach witał studentów, którzy brali udział w nocy listopadowej. Sam, podobnie jak oni, również wstąpił do Gwardii Narodowej, a w styczniu 1831 wraz z innymi profesorami UW sypał wały obronne na Pradze. W kwietniu tego roku wszedł
w skład komisji, która miała zreorganizować życie publiczne, natomiast w lipcu mianowano go wizytatorem generalnym szkół. W tym czasie Brodziński był aktywny również jako pisarz. Chętnie wypowiadał się, głównie w patriotycznych lirykach, odtwarzających nastroje powstańczej Warszawy. Po upadku powstania, kiedy uniwersytet został zamknięty, Brodziński został zwolniony. W pierwszych latach popowstaniowych odgrywał ważną rolę w opustoszałym mieście – redagował „Jutrzenkę” i „ Magazyn Powszechny”, pracował także nad artykułami do planowanego słownika obyczajów polskich i nad zbiorową edycją swych pism, która jednakże za życia autora się nie ukazała.