Metoda bezpośrednia

Głównym elementem tej metody jest język mówiony. Stosując ten sposób nauki, zaleca się rozpoczęcie nauki od żywej mowy, która wprowadzałaby nowe szczegóły w kontekście sytuacyjnym i odrzucała pośrednictwo języka ojczystego przez bezpośrednie skojarzenia. Proces nauczania polega na wielokrotnym powtórzeniu i wyrabianiu nawyków. Nauczyciel posługuje się naturalnymi zdaniami w naturalnym tempie i naturalnych sytuacjach, a jedyną pomocą
w zrozumieniu jego wypowiedzi jest kontekst i sytuacja, w której odbywa się rozmowa. Stopniowo wprowadzane są inne kompetencje językowe, jak czytanie
i pisanie.
W latach siedemdziesiątych dominowały jednakże metody audiolingwalna i kognitywna. Metoda audiolingwalna była jedną z pierwszych metod behawioralnych w nauczaniu języka obcego. Polegała na zapamiętywaniu
i utrwalaniu danego materiału językowego. Istotnym elementem w tej metodzie była relacja między bodźcem a reakcją , a oprócz tego pochwała nauczyciela, jeżeli reakcja uczącego się jest właściwa. Błędy językowe zostały eliminowane, zatem uczniowie byli zawsze poprawiani, po to, ażeby nie dopuścić do utrwalania błędnych nawyków. Metoda ta odrzucała tłumaczenie, czy analizę gramatyczną, porzucała tradycyjne nauczanie idiograficzne. Na podstawie tego język musiał być przyswajany nierefleksyjnie, pamięciowo, poprzez wielokrotne powtarzanie , a ponadto odgrywanie scenek dialogowych.
Sprawności, na które metoda audiolingwalna kładła nacisk to sprawność słuchania przede wszystkim, która po wielu ćwiczeniach uruchamiała stopniowo sprawność mówienia, następnie czytania i pisania.